اطلاعات بیشتر

کومارین در سال ۱۸۶۸ کشف شد. شیمیدان انگلیسی، ویلیام هنری پرکین، برای اولین بار کومارین را سنتز کرد. این اتفاق بیست سال پس از کشف طبیعی آن توسط فردریش وهلر، شیمیدان آلمانی، رخ داد. سنتز صنعتی کومارین تنها در سال ۱۸۷۷ آغاز شد. کومارین در چندین عصارهٔ گیاهی وجود دارد، از جمله دانه تونکا (تخم‌شیرین)، دانه یونجهٔ زرد یا گیاه سرخوش (Woodruff)، که در این‌ها جزء اصلی است و می‌توان آن را به شکل طبیعی از آن‌ها استخراج کرد.

کومارین عنصری کلیدی در ترکیب نت های شرقی (Oriental) و فوژر (Fougère) است. به تمام انواع آکوردها، وجهی گورماند و وانیلی میبخشد همچنین تثبیت کننده بسیار خوبی است. رایحه مشابه‌ دی هیدروکومارین دارد ولی اکتاهیدروکومارین از کومارین رایحه میوه‌ای تری دارد.

درعطرهای فوژر مادهٔ اصلی در کنار اسطوخودوس و بلوط خزه‌ای یا همان اوکموس است
در آکوردهای شرقی و عنبری باعث افزایش گرما، حالت پودری و پخش بو میشود.

در کنار ترکیبات گیاهی تندی فنلی در رزماری یا لواندین را متعادل میکند.
در عطرهای سبز یا شیپغ نت‌های خشک خزه‌ای را آبدار میکند.
در کنار نت های سیوت و ایندول به خوبی با ایندول، اسکاتول یا مقادیر کم کِرزول ترکیب می‌شود.

این پودر جامد سفید رنگ در الکل و روغن پارافین محلول است و در ایزوپروپیل میریستات و آب نامحلول است.عطرسازان معمولا کومارین را با غلظت 10 درصد در دی پروپیلن گلایکول DPG حل میکنند.

جهت اطلاعات تکمیلی مقاله مولکول‌های عطری Perfumery Molecules را مطالعه فرمایید.