اطلاعات بیشتر

پروپیلن گلیکول یک الکل سنتزی است که در دسته دیول‌های مجاور طبقه‌بندی می‌شود. این ماده دارای دو گروه هیدروکسیل (-OH) است که خاصیت رطوبت‌پذیری و آبدوستی به آن می‌دهد. به روش صنعتی از اکسید پروپیلن از طریق فرآیند هیدرولیز غیرکاتالیزوری سنتز می‌شود. نتیجه این فرآیند، مولکولی شیمیایی پایدار، محلول در آب، با فراریت کم و سازگاری بالا با هر دو نوع مواد دوستدار آب و دوستدار چربی است. مسیر تجدیدپذیر و زیستی از طریق گلیسرول نیز به طور فعال در حال توسعه است تا پایداری محیط زیستی آن بهبود یابد.

پروپیلن گلیکول اولین بار در قرن نوزدهم توصیف شد، اما سنتز تجاری آن تا دهه ۱۹۳۰ آغاز نشد، زمانی که پیشرفت‌های پتروشیمیایی تولید صنعتی اکسید پروپیلن را در مقیاس بزرگ ممکن ساخت. این ماده ابتدا به دلیل سمیت کم و پایداری بالا در زمینه‌های صنعتی و دارویی استفاده شد و به سرعت به یک حامل ضروری در دارو و لوازم آرایشی تبدیل گردید. استفاده از آن در عطرسازی بعدها و با توسعه عطرهای آب‌ پایه و بدون الکل آغاز شد، جایی که عملکرد حلال و ایمنی نقش حیاتی دارد.

اگرچه پروپیلن گلیکول از نظر بویایی بی‌اثر است، اما یک مادهٔ کاربردی کلیدی در فرمولاسیون‌های عطر به شمار می‌رود. نقش‌های اصلی آن عبارتند از:
- حلال برای ترکیبات معطر قطبی
- رقیق‌کننده برای اسانس‌های طبیعی و مواد سنتزی
- حامل در عطر
- مرطوب‌کننده در قالب‌های تماسی با پوست و اسپری‌های محیطی
- تثبیت‌کننده در سیستم‌های هیدروالکلی و افزایش قابلیت اختلاط
به دلیل قابلیت اسپری شدن عالی و نرخ تبخیر پایین، این حلال به طور گسترده در اسپری‌های بدن (بادی میست)، رول‌آن‌ها، خوشبوکننده‌های هوا و فرمولاسیون‌های آرایشی که استفاده از الکل در آنها محدود است، به کار می‌رود.

عملکرد آن به عنوان یک حلال ایمن و قابل اختلاط با آب، دلیل استفاده گستردهٔ آن در هر دو نوع محصول مصرفی و صنعتی است.